ผ่านการเลือกเคล็ดวิถีชี่ไปแล้ว ทั่วทั้งหมู่บ้านดูเหมือนจะเงียบเชียบลงกว่าปกติ เหล่าคนรุ่นเยาว์ที่ไม่สามารถเลื่อนถึงตวนชี่ขั้นที่ ๗  ต่างถูกมอบหมายหน้าที่ให้ออกไปดำเนินธุรกิจมากมายที่นอกหมู่บ้านเซียว ที่ซึ่งพวกเขาจะได้เรียนรู้ลำดับและเล่ห์เหลี่ยมในการค้าขาย  พวกสมาชิกในตระกูลที่มีความสามารถพิเศษ พวกที่ประสบความสำเร็จในการเลือกเคล็ดวิถีชี่ต่างก็เริ่มหมกมุ่มอยู่กับการฝึกฝนตนอย่างเข้มงวด ด้วยความหวังที่จะได้เริ่มฝึกเคล็ดวิถี่ชี่ในมือให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้

 

ขณะที่พระอาทิตย์อันร้อนแรงลอยสูงขึ้นไปบนฟ้าแล้ว รังสีความร้อนแผดเผาโลกราวกับเตาอบ คลื่นความร้อนแผ่พุ่งขึ้นมาจากพื้น ระลอกอากาศกระเพื่อมไหว เกิดเป็นภาพพยับแดดที่ทั้งบิดเบือนผิดรูปผิดร่างและพร่ามัว

 

ในป่ารกทึบบนยอดเขาที่รายล้อมหมู่บ้านเซียวไว้...

 

แสงแดดอ้อยอิ่งเคลื่อนไหวลอดผ่านใบไม้หนา ลำแสงเส้นบางแต่งแต้มลงต้องผิวใบหยาบกระด้างบนพื้นดินเป็นจุดๆ ประปรายราวกับดวงดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้า

 

ในป่าผืนเล็กๆ ผืนนี้ เงาร่างสองเงาเคลื่อนไหวสอดประสานและสวนกันไปมา เมื่อใดที่ฝ่ามือจากเงาร่างทั้งสองปะทะกัน อากาศพลันกระเพื่อมไหวระเบิดออก กระแสลมรุนแรงพุ่งออกไปเบื้องหน้าจากการตอบโต้กัน มันพุ่งผ่านเหล่าใบไม้ที่กำลังร่วงหล่นและพัดพาพวกมันลอยขึ้นไปในอากาศ

 

พัลวันกับพลังจู่โจมที่ดุดันและปั่นป่วนอีกระลอกหนึ่ง เซียวเอี๋ยนใช้ฝ่ามือทั้งสองปัดป้องมือทั้งคู่ของเซวี่ยนเอ๋อ และเสียง”ตูม” ซึ่งได้ยินไม่ได้ถนัดถนี่ก็ดังขึ้นในแต่ละกระบวนท่าต้านรับ แม้การโจมตีแต่ละครั้งดูไม่รุนแรง แต่ในความเป็นจริง เมื่อไรก็ตามที่คนผู้หนึ่งปักหลักอยู่ มันย่อมทรงพลังและไร้ปราณียิ่ง

 

มุมปากของเซียวเอี๋ยนกระตุกขณะที่เขาถูกโจมตีด้วยพลังอันแข็งแกร่ง แข็งแกร่งมากพอที่จะเป็นเหตุให้เขาสะดุดถอยหลังไปถึง ๒ ก้าว อีกด้านหนึ่ง ฝ่ามือของเซวี่ยนเอ๋อก็กำลังเริ่มฟกช้ำเพราะการถูกจู่โจมในแต่ละครั้ง...

 

มองเห็นเซียวเอี๋ยนสะดุดถอยหลังไป รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเซวี่ยนเอ๋อขณะที่ฝ่ามือทั้งสองของนางค่อยๆ ร่ายรำไปในอากาศ นิ้วมือห่อหุ่มพลังงานสีทองราวใยไหมที่ก่อรูปขึ้นมา

 

“เชอะ แข็งแกร่งนัก...”  เซียวเอี๋ยนปลงในใจด้วยความตกตะลึงเล็กน้อย เขาส่ายศีรษะและมองตรงไปที่เซวี่ยนเอ๋อ นางมีรอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้า ทันใดนั้น นางเลียริมฝีปาก กระหายที่จะพุ่งเข้าต่อกรกันอีกรอบหนึ่ง

 

เขาดีดตัวขึ้นจากพื้นอย่างฉับพลันด้วยฝ่าเท้าทั้งสองและโถมตัวไปเบื้องหน้า รับรู้ถึงดินโคลนที่กระเด็นกระจัดกระจายออกไป

 

เซวี่ยนเอ๋อชำเลืองมองเซียวเอี๋ยนที่พุ่งเข้ามาหา มุมฝีปากงดงามของนางยิ้มเยื้อน ขณะที่พลังงานสีทองเข้มข้นปรากฏขึ้นบนฝ่ามือทั้งสอง

 

แอ่งเล็กๆ ปรากฏขึ้นภายหลังจากที่เซียวเอี๋ยนเริ่มพุ่งตัวไปเบื้องหน้า เขาหยุดเท้าลงขณะห่างจากเซวี่ยนเอ๋อราว ๑ เมตร ช่างเป็นท่าร่างที่สมบูรณ์แบบ ดูราวกับเซียวเอี๋ยนไม่เคยเคลื่อนไหวเลย

 

ได้เห็นการควบคุมระเบียบร่างกายของเซียวเอี๋ยนขณะเคลื่อนไหว ดวงตางามหวานสีน้ำตาลราวฤดูใบไม้ร่วงทั้งคู่ของนางอดไม่ได้ที่จะทรยศต่อนางด้วยแววชื่นชมที่ปรากฏ

 

“เพลิงทะลายโลกันตร์!”

 

เมื่อเงาร่างที่กำลังพุ่งเข้าไปของเขาพลันหยุดลง เท้าขวาปักหลักลงพื้นในทันที ส่งแรงให้ร่างกายหมุนเพิ่มพลังแก่การโจมตี ท่อนขาซ้ายที่เต็มไปด้วยพลังฟาดโค้งไปในอากาศ เกิดเป็นเสียงหวีดลั่นของแรงลม ตวัดเข้าใส่เซวี่ยนเอ๋ออย่างดุดัน

 

จ้องมองการโจมตีอย่างดุร้ายที่พุ่งเข้ามา เซวี่ยนเอ๋อขยับคางงดงามได้รูปของนางเป็นเชิงรับรู้ ฝ่ามือหมดจดขยับเป็นรูปครึ่งวงกลมอันแปลกตา ก่อเป็นพลังแสงคุ้มกันที่ปิดป้องขาซ้ายของเซียวเอี๋ยนโดยไม่ลังเล

 

“เปรี้ยง!”

 

เสียงบูมที่ฟังไม่ค่อยถนัดดังขึ้นมาอีกหนหนึ่งจากการปะทะกัน เป็นเหตุให้เศษใบไม้บนพ้นถูกกวาดลอยขึ้นไปในอากาศ ก่อนที่จะหล่นกระจายไปทั่ว

 

เมื่อท่อนขาพบเข้ากับหมัดในชั่วขณะที่พุ่งปะทะกันและพลันแยกจากในวินาทีต่อมา เงาร่างทั้งสองต่างถูกพลังนั้นผลักออกจากกัน

 

ความรุนแรงจากพลังที่ระเบิดออกมา เพียงพอที่จะผลักจนร่างของเซียวเอี๋ยนกระเด็นลอยขึ้นไปบนอากาศสูงถึงสี่-ห้าเมตร ขณะที่กำลังตกลงสู่พื้น มือขวาของเขาหักมุมเข้าใส่ต้นไม้ที่อยู่ใกล้ๆ และปล่อยพลังดูดออกไปเพื่อลดแรงปะทะจากการร่วงหล่นลงสู่พื้น เขาถีบตัวออกจากกิ่งไม้นั้นลงยืนบนพื้นอย่างมั่นคง

 

เซียวเอี๋ยนเงยหน้าขึ้นมองเซวี่ยนเอ๋อที่ถูกผลักถอยไปหลายก้าวเช่นกัน เขาตบปากและหัวเขาออกมา ถามขึ้นว่า “เจ้าใช้เต๋าเทคนิคอะไร?”

 

“ซวนขั้นสูง ยืมพลังสะท้อนคืนผู้ใช้ ... ขณะใช้ มันสามารถสะท้อนพลังโจมตีของคู่ต่อสู้กลับไป ข้าเพิ่งฝึกได้ขั้นต้นเท่านั้น จึงสะท้อนพลังได้เพียง ๑๐ ส่วนในร้อยส่วน” เซวี่ยนเอ๋อยิ้มแย้มขณะตอบคำถาม

 

เข้าใจแล้ว ความคิดหนึ่งผลุดขึ้นมาในสมองของเซียวเอี๋ยน “หยิบยืมพลังของคู่ต่อสู้เพื่อตอบโต้...”

 

“เต๋าเทคนิคที่พี่เซียวเอี๋ยนใช้ก็ไม่เลวเช่นกัน หากเซวี่ยนเอ๋อไม่ใช่เต๋าเจ่อขั้นที่ ๑ ซึ่งมีพละกำลังสูงกว่าท่านแล้วล่ะก็ ข้าคงไม่สามารถต้านทานพลังอันรุนแรงจากการโจมตีนั้น” เซวี่ยนเอ๋อยิ้มจนดวงตาทั้งคู่โค้งมนเป็นรูปจันทร์เสี้ยว

 

เซียวเอี๋ยนเพียงแต่ยักไหล่โดยมิได้แสดงความคิดเห็นใดๆ เพิ่มเติม เขาบิดคอไปมาด้วยท่าทีเกียจคร้าน การต่อสู้ในระดับสูงเช่นนี้เป็นเหตุให้กล้ามเนื้อทั่วร่างหมดเรี่ยวแรงและต้องเรียกกำลังใจที่อ่อนล้ากลับคืนมา

 

เขาปาดเหงื่อที่ชุ่มโชกบนใบหน้าออกไป เซียวเอี๋ยนสบถใส่อากาศที่ร้อนระอุและอบอ้าวเงียบๆ ก่อนที่จะถอดเสื้อผ้าท่อนบนออก

 

ภายใต้ร่มผ้านั้นเผยให้เห็นผิวสีแทนและเรือนร่างอันปราดเปรียวเหมาะเจาะ แม้จะไม่แลดูกำยำเหมือนเต็มไปด้วยมัดกล้าม หากแต่ร่างกะทัดรัดสมส่วนนั้นก็เต็มไปด้วยพลังที่พร้อมจะระเบิดออกมาทุกเมื่อ

 

เซวี่ยนเอ๋อใบหน้าแดงเรื่อเมื่อแอบเพลินมองเรือนร่างท่อนบนอันเปลือยเปล่าของเซียวเอี๋ยน

 

เซียวเอี๋ยนหยิบฉวยเสื้อผ้าไว้และเอนตัวลงพิงบนหินปูนก้อนมหึมาก้อนหนึ่ง เขาหันมามองหน้าเซวี่ยนเอ๋อและหัวเราะขื่นๆ ออกมาคราหนึ่ง “เฮ่อ กว่าสองเดือนแล้ว ที่ข้ายังติดอยู่ในระดับตวนขั้นที่ ๘...”

 

มองดูเซียวเอี๋ยนที่กำลังอับจนหนทาง เซวี่ยนเอ๋อเม้มริมฝีปากหัวเราะคิกคัก นางนั่งลงที่ข้างๆ เซียวเอี๋ยน พิงหินปูนก้อนนั้นอย่างร่าเริง ดึงเสื้อผ้าเปียกชุ่มของเซียวเอี๋ยนมาจากมือเขา ก่อนที่จะบรรจงซับเหงื่อบนร่างให้อย่างเบามือ ปลอบประโลมเขาขึ้นมาว่า “การเลื่อนระดับตวนขั้นที่ ๘ ขึ้นไปยังขั้นที่ ๙ นั้นเป็นจุดเริ่มต้นของปัญหาคอขวด พี่เซียวเอี๋ยนไม่ควรใจร้อน เมื่อถึงเวลาอันเหมาะสม ทุกสิ่งที่ควรเกิด ย่อมเกิด...” มาถึงตอนนี้ เซวี่ยนเอ๋อพลันสัมผัสถึงสายตาร้อนแรง นางเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเซียวเอี๋ยนกำลังจ้องมองมา ใบหน้านางแดงกร่ำ นางทำหน้ามุ่ย หากเต็มไปด้วยความสดใส “พี่เซียวเอี๋ยน...”

 

ดรุณีแรกรุ่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลร่าเริง ราวกับสายลมสดชื่นในท่ามกลางป่าอบอ้าว

 

เนื่องเพราะอากาศที่ร้อนจัด เซวี่ยนเอ๋อจึงสวมกระโปรงสั้น เชิงผ้าด้านหน้าสีเขียวสดใสเผยให้เห็นผิวขาวผุดผ่องบนลำคอระหงเย้ายวนใจ  ชุดรัดรูปอวดเนินอกที่กำลังเข้าสู่วัยสาวยิ่งขับเน้นเสริมความงดงามแก่เรือนร่างของดรุณีน้อย เมื่ออยู่ต่อหน้าภาพที่งดงามปานนี้ ไม่น่าแปลกใจเลยที่เซียวเอี๋ยนจะเผลอใจไปชั่ววูบหนึ่ง

 

เมื่อถูกเรียกสติคืนมาโดยเซวี่ยนเอ๋อ ใบหน้าของเซียวเอี๋ยนพลันแดงเรื่อขึ้นเล็กน้อย หัวเราะขึ้นมาอย่างเก้อเขิน เขาเอนตัวลงนอนบนหินปูนเย็นชื่นใจ ค่อยๆ หลับตาลง ปล่อยมือคู่งดงามของเซวี่ยนเอ๋อค่อยๆ เช็ดตัวให้เขา

 

มุมปากสีแดงเรื่อราวกลีบกุหลาบยกยิ้มขณะที่เซวี่ยนเอ๋อช่วยเช็ดตัวให้เซียวเอี๋ยน นางแอบกวาดตาชำเลืองมองเขา และกลับสะดุ้งแปลกใจยิ่งเมื่อเห็นเซียวเอี๋ยนผลอยหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบได้

 

นางส่ายศีรษะอย่างช่วยไม่ได้ เซวี่ยนเอ๋อเข้าใจดีว่าการต่อสู้ชั้นสูงในวันนี้เป็นเหตุให้เซียวเอี๋ยนเหน็ดเหนื่อย นางย่นจมูกคราหนึ่ง วางเสื้อลง แสงสีทองค่อยๆ ส่องสว่างขึ้นบนปลายนิ้ว...

 

นางแอบจ้องมองดูเซียวเอี๋ยนที่ไม่รู้สึกตัวอยู่อีกคราหนึ่ง เซวี่ยนเอ๋อแตะนิ้วๆ หนึ่งลงบนผิวเซียวเอี๋ยน แสงสีทองค่อยๆ ไหลจากนิ้วมือนั้นและซับซับเข้าไปในร่างกายของเซียวเอี๋ยน...

 

ขณะที่พลังแสงสีทองกำลังถ่ายทอดเข้าไป หยาดเหงื่อเริ่มหยดลงจากหน้าผากของเซวี่ยนเอ่อและดูเหมือนนางจะกำลังกัดฟันเล็กน้อย ขณะที่กำลังเตรียมถ่ายทอดพลังต่อไป สีหน้านางกลับปรากฏแววประหลาดใจขึ้นวูบหนึ่ง

 

เขาหลับลึกอยู่บนหินปูนก้อนใหญ่ พลังดึงดูดล้ำลึกสายหนึ่งพลันปรากฏขึ้นจากร่างกายของเซียวเอี๋ยน กระแสเต๋าชี่เริ่มรวมตัวจากรอบทิศทาง และเริ่มไหลเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างรวดเร็ว...

 

“โอ... หรือนี่จะเป็นก้าวกระโดด?”

 

นางตกตะลึงอ้าปากค้าง ความรู้สึกเกรงขามปรากฏขณะห่อปากเปล่งคำว่า “โอ” จ้องมองเซียวเอี๋ยนเงียบๆ ขณะที่เขาซึมซับพลับเต่าชี่อย่างไม่รู้สึกตัวเลย

Comment

Comment:

Tweet

แปลดีแล้วครับ สนุกมาก

#3 By pop (113.53.46.227) on 2016-04-10 22:03

ช่วงนี้แปลแล้วไม่มีเวลาเกลาก่อนเลย อาจจะไม่ค่อยมีคุณภาพคัฟ

#2 By เฒ่าทารก on 2015-10-01 10:25

Ohhhh..!

#1 By FoxAlone (110.77.227.234) on 2015-10-01 08:42