เบื้องหลังประตูไม้บานนี้เป็นห้องกว้างใหญ่ห้องหนึ่งซึ่งปกคลุมด้วยแสงเรืองรองบางๆ  เซียวเอี๋ยนค่อยๆ  เดินเข้าไป  สายตากวาดมองรอบด้าน  ความแปลกใจค่อยๆ  แผ่ซ่านขึ้นมาบนใบหน้า  ผนังด้านในทั่วห้องฉาบไว้ด้วยหยกขาวน้ำนมชั้นหนึ่ง  กระทั่งบนพื้นใต้เท้าที่เขาเหยียบอยู่ก็ปูด้วยชิ้นหยกขาวเรียบเป็นระเบียบอย่างไม่มีรอยแยกสักรอย  แสงเรืองรองบางตาเหล่านี้ที่แท้ก็กระจายออกมาจากชิ้นหยกขาวเหล่านี้นี่เอง

 

“ช่างเป็นผลงานชิ้นเอกจริงๆ”  เซียวเอี๋ยนกระดกลิ้นและร้องอุทานออกมา  ชิ้นหยกขาวเหล่านี้แพงนักหนา  อย่างไรก็ตาม  พวกมันมีประสิทธิภาพในการถนอมรักษาวัตถุดิบสมุนไพร  ในสิ่งแวดล้อมที่ควบคุมมิให้อากาศลอดผ่านเข้ามาได้เช่นนี้  วัตถุดิบสมุนไพรล้ำค่าต่างๆ เหล่านี้ย่อมไม่เสียคุณภาพของมันแม้แต่น้อย  ยิ่งไปกว่านั้น  ยังสามารถจัดเก็บไว้ได้ยาวนานขึ้น  การเตรียมพร้อมเช่นนี้ช่างห่างไกลกับวิธีจัดเก็บสมุนไพรต่างๆ ไว้ในแหวนเก็บของที่เซียวเอี๋ยนมักใช้อย่างยากจะเทียบกันได้

 

ห้องกว้างใหญ่ที่ห้อมล้อมไปด้วยหยกขาวมีทางเดินภายในสอง-สามทาง  ที่ตั้งเรียงรายอยู่สองฟากทางเดินเป็นชั้นวางของสูงใหญ่ที่สร้างขึ้นจากหยกขาว  เซียวเอี๋ยนสุ่มเลือกเดินไปทางหนึ่งและสายตาก็เลื่อนมองไปตามชั้นวางสมุนไพรเหล่านั้น  ทันใดนั้น  วัตถุดิบสมุนไพรพิเศษหลากชนิดที่บ่งบอกได้ว่าหายากเพียงไหนในพริบตาที่ชำเลืองมองถูกวางอยู่อย่างเงียบๆ บนนั้น  กลิ่นสมุนไพรมากมายหลายหลากส่งกลิ่นหอมออกมาบางเบา

 

“หญ้าเพลิงวิเศษธาตุหยิน,...  ดอกไม้เทียมภูติสีม่วง,...  นี่ ดูเหมือนจะเรียกว่า ... ผลเลือดเย็น?”

 

ฝีเท้าของเซียวเอี๋ยนเคลื่อนไปตามทางเดินถัดจากชั้นวางต่างๆ ขณะค่อยๆ เดินไปรอบด้าน  วัตถุดิบสมุนไพรวิเศษหลากชนิดที่ถูกจัดวางอยู่ในนี้เป็นเหตุให้ใบหน้าของเซียวเอี๋ยนเข้มยิ่งขึ้น  กระทั่งท้ายที่สุด  เขาถึงกับนึกชื่อสมุนไพรบางชนิดไม่ออก  อย่างไรก็ตาม  จากกลิ่นที่กำจายออกมาจากสมุนไพรเหล่านี้,  ย่อมบอกได้ว่าพวกมันเป็นยาอายุวัฒนะจำพวกหนึ่งซึ่งไม่อาจหาพบได้จากหนึ่งในหมื่นของสมุนไพรนานาพรรณ

 

หลังจากใช้เวลาอยู่เกือบสิบนาที,  เซียวเอี๋ยนเดินจนครบทางเดินเดี่ยวๆ ท่อนหนึ่งแล้ว  แม้ผลเพลิงน้ำแข็งของหน่อไม้ฝรั่งที่เขาต้องการยังไม่ปรากฏ  บรรดาสมุนไพรหายากมากมายเหล่านี้ก็ทำให้หัวใจของเซียวเอี๋ยนเต้นเร็วขึ้นกว่าปกติเป็นอันมาก

 

ลำคอของเซียวเอี๋ยนกลิ้งเอื้อกขณะกลืนน้ำลายลงไป  หากมิใช่เพราะเขายังคงความมีเหตุผลอยู่ได้บ้าง,  ดูท่าว่าเขาคงไม่อาจอดใจ,  คิดเก็บสมุนไพรเหล่านี้ลงไปในแหวนเก็บของของเขาแล้ว  อย่างไรก็ตาม  ความคิดนี้ถูกกดข่มเอาไว้ในชั่วขณะที่มันแล่นวาบขึ้นมาในหัวใจของเขา  หากเขาทำเช่นนี้จริงๆ,  ดูท่าว่าเขาคงไม่อาจอาศัยอยู่ในโรงเรียนส่วนในนี้ได้อีกต่อไป  หากเป็นเช่นนั้น  เรื่องที่เขาต้องการครอบครองเพลิงกระชากใจก็เป็นอันตกไปด้วยเช่นกัน  สมุนไพรเหล่านี้อาจทรงคุณค่าและหายาก  ทว่าพวกมันก็ดูจืดจางลงไปเป็นอันมากหากเทียบกับเปลวไฟศักดิ์สิทธิ์

 

สายตาของเซียวเอี๋ยนจ้องมองกิ่งไม้แห้งๆ กิ่งหนึ่งซึ่งมีเส้นลายสีแดงฉานและบิดงอราวกับงูที่กำลังเลื้อยอยู่ตัวหนึ่งเขม็ง  ปริมาณน้ำลายในปากของเขาก็ยิ่งหลั่งออกมาเร็วขึ้น  เขาคุ้นเคยกับของสิ่งนี้เป็นอย่างดี,  เหยาเหลาเคยบอกเขาเอาไว้ว่าเจ้า ‘กิ่งงูโลหิต’  นี้เป็นสมุนไพรที่หายากเหลือประมาณชนิดหนึ่ง  ยิ่งไปกว่านั้น  มันยังเป็นสมุนไพรหลักในการกลั่น ‘ยาโต้วหลิง’ เม็ดหนึ่ง

 

ยาโต้วหลิงเป็นยาระดับหกซึ่งเป็นที่ต้องการที่สุดอย่างหนึ่งบนทวีปแห่งเต๋าชี่  ยาชนิดนี้สามารถกินได้ในระดับเต๋าหวังเท่านั้น  หากคนผู้หนึ่งกินมันเข้าไปในระหว่างนี้  คนผู้นั้นย่อมสามารถเลื่อนระดับขึ้นไปได้ขั้นหนึ่งโดยไม่เกิดความเสี่ยงใดๆ  แน่นอน,  เราสามารถกินมันได้เม็ดเดียวเท่านั้นในหนึ่งระดับ  หากกินมากกว่านี้,  ก็ย่อมเสียของเปล่าๆ เพราะฤทธิ์ต้านของยาที่เกิดขึ้น  เพียงแค่คิด,  เลื่อนขึ้นได้หนึ่งขั้นในระดับเต๋าหวังเป็นสิ่งที่บางคนไม่อาจทำได้สำเร็จแม้ต้องใช้เวลาหลายปีก็ตาม  กระนั้น  เจ้ายาเล็กๆ เม็ดนี้กลับสามารถช่วยประหยัดเวลาหลายปีแห่งการสะสมพลัง  ยิ่งไปกว่านั้น  ก็ไม่มีผลข้างเคียงแต่ประการใด  เต๋าหวังยอดยุทธ์เหล่านั้นล้วนอดไม่ได้ที่จะคลั่งไคล้มัน

 

“อา  ข้าได้แต่ชมดู  ทว่าไม่อาจแตะต้องมันได้”

 

เซียวเอี๋ยนพยายามสุดความสามารถในอันที่จะเลื่อนสายตาออกไปจากกิ่งงูโลหิต  เขาส่งเสียงหัวเราะขื่นออกมาคราหนึ่งก่อนที่จะฝืนหมุนตัวและบังคับตัวเองให้เดินไปยังทางเดินเส้นอื่นเพื่อค้นหาสมุนไพรที่ตนต้องการ

 

มีทางเดินอยู่ราวหกหรือเจ็ดสายภายในห้องหยกขาวกว้างใหญ่ซึ่งมีสมุนไพรกว่าร้อยชนิดจัดเก็บอยู่  ยิ่งไปกว่านั้น  ทั้งหมดล้วนเป็นสมุนไพรที่หาได้ยากเย็นยิ่ง  เซียวเอี๋ยนเดินไปตามทางเดินทีละเส้นๆ  ฝีเท้าที่เคลื่อนไปก็พลันหยุดลงตรงทางเดินสุดท้ายขณะสายตาจ้องมองชั้นวางเบื้องหน้า

 

บนชั้นวางนั้นมีผลไม้ขนาดราวฝ่ามือวางอยู่บนจานหยกที่สวยงามเป็นเยี่ยมจานหนึ่ง  ผลไม้นี้ดูค่อนข้างพิเศษ  ครึ่งหนึ่งของมันเป็นสีแดงในขณะที่อีกครึ่งหนึ่งเป็นสีขาว  เซียวเอี๋ยนสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่กระจายออกมาจากด้านสีแดงแม้ยืนอยู่ห่างกันถึงสองฟุต  ส่วนทางด้านสีขาวกลับกระจายไอเย็นที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงออกมา  ธาตุที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงสองชนิดกลับหลอมรวมอยู่ในผลไม้เพียงผลเดียวนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ  ต้องกล่าวว่าธรรมชาตินั้นช่างน่าพิศวงและวิเศษอย่างเทียบไม่ได้เลยจริงๆ

 

อีกประการหนึ่ง  ยังมีเส้นลายบางตากระจายตัวอยู่บนผิวของผลไม้ซึ่งบรรจุธาตุเย็นและธาตุไฟทั้งสองเอาไว้  เส้นลายเหล่านี้ปรากฏอยู่ทั่วผลและดูเหมือนจะมีรูปทรงที่แน่นอนอย่างหนึ่ง  อย่างไรก็ตาม  หากตั้งใจสังเกต  ย่อมมองเห็นความสับสนยุ่งเหยิงยากจะเข้าใจได้

 

เซียวเอี๋ยนแปลกใจขณะจ้องมองผลไม้พิเศษชนิดนี้  แม้เซียวเอี๋ยนไม่เคยเห็นผลเพลิงน้ำแข็งของหน่อไม้ฝรั่งมาก่อน  เขาก็ยังพอจะตัดสินได้จากคำบอกเล่าของเหยาเหลาว่าผลไม้ตรงหน้าเขานี้น่าจะเป็นสมุนไพรหลักอย่างสุดท้ายที่เขาเฝ้าค้นหามาด้วยความยากลำบาก,  ผลเพลิงน้ำแข็งของหน่อไม้ฝรั่ง!”

 

“ในที่สุดข้าก็เจอ  โรงเรียนส่วนในแห่งนี้ช่างมีของสะสมที่มั่งคั่งจริงๆ  ยังสามารถครอบครองสมุนไพรหายากปานนี้ได้”  ความดีใจบนใบหน้าของเซียวเอี๋ยนยากจะปิดบังไว้ได้  เขาถูสองมือด้วยความตื่นเต้นและยื่นมือข้างหนึ่งออกไปหยิบผลเพลิงน้ำแข็งของหน่อไม้ฝรั่ง”

 

อย่างไรก็ตาม  เขาเพิ่งยื่นมือออกไป  มือเล็กๆ ที่งดงามยิ่งข้างหนึ่งโผล่ขึ้นมาจากที่ใดไม่อาจทราบได้และคว้าเอาผลเพลิงน้ำแข็งของหน่อไม้ฝรั่งบนจานหยกไปต่อหน้าสายตาตกตะลึงยากจะเปรียบปานของเซียวเอี๋ยนแล้ว

 

เซียวเอี๋ยนไม่อาจตอบโต้ได้ทันกาลเมื่อเป้าหมายตรงหน้าถูกฉกไป  สายตาจ้องมองจานเปล่าด้วยความงุนงง  พริบตาต่อมา  เขาพลันหันศีรษะไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาด  สายตาเต็มไปด้วยความตะลึงงันขณะจ้องมองข้างกาย

 

มุมปากของเซียวเอี๋ยนกระตุบวูบเล็กน้อยเมื่อสายตาตะลึงงันของเขามองเห็นเจ้าของมือน้อยๆ ข้างกายตน

 

ผู้ที่ปรากฏตัวขึ้นข้างกายของเซียวเอี๋ยนเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ ในชุดสีขาวที่สูงระดับเอวของเขา  เด็กตัวน้อยผู้นี้น่าจะมีอายุในราวสิบสอง-สิบสามปี  ผมสีม่วงอ่อนของนางปล่อยละเอวและใบหน้าของนางแลดูนุ่มนิ่มนัก  รูปโฉมของเด็กหญิงตัวน้อยนี้งดงามนัก  ผิวขาวกระจ่างใส  และดวงตาชุ่มฉ่ำสีดำขลับกระพริบแก่เซียวเอี๋ยน,  ราวกับมีพลังปีศาจอย่างหนึ่งซึ่งทำให้ความตกใจในหัวใจของเซียวเอี๋ยนค่อยๆ เลือนหายไป

 

ลำคอของเซียวเอี๋ยนกลอกกลิ้งเล็กน้อย  สายตาของเขาเลื่อนลงไปช้าๆ เพียงเพื่อจะได้พบว่ามือซ้ายของแม่เด็กน้อยผู้นี้กำลังถือวัตถุดิบสีทองอร่ามอย่างหนึ่งซึ่งดูเหมือนจะมีธาตุทอง  มือขวาของนางกำลังกำเป้าหมายในการมาเยือนของเขาครั้งนี้ไว้แน่น  ผลเพลิงน้ำแข็งของหน่อไม้ฝรั่ง

 

เซียวเอี๋ยนกระพริบตาปริบ  เขาหวนนึกถึงภาพฉากเมื่อครู่  ความตกใจก็พลันแผ่ซ่านขึ้นมาในหัวใจ  แม่หนูน้อยผู้นี้โผล่เข้ามาอยู่ข้างกายของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่?  หากนางไม่ยื่นมือออกมาหยิบผลเพลิงน้ำแข็งของหน่อไม้ฝรั่งเมื่อครู่,  เขาก็คงยังไม่รู้สึกตัวว่ามีคนผู้หนึ่งกำลังยืนอยู่ข้างกาย...

 

เด็กหญิงตัวน้อยในชุดสีขาวใช้ดวงตากลมโตไร้เดียงสาของนางจ้องมองและสังเกตเซียวเอี๋ยนอยู่ครู่หนึ่ง  ครั้นแล้ว  นางพลันยกวัตถุดิบสีทองอร่ามในมือขึ้นมาและแตะมันเข้ากับปากจิ้มลิ้มเล็กๆ ของนาง  ดูจากท่าทาง  นางกำลังคิดจะกัดมันลงไปจริงๆ

 

“อย่า!”  เซียวเอี๋ยนตะโกนออกไปตามปฏิกิริยาตอบโต้ของตนเมื่อเห็นการกระทำของแม่นางน้อย  เขาจำวัตถุดิบชนิดนี้ได้  มันเป็นวัตถุดิบหายากที่ชื่อว่า ‘ผลธาตุทองแข็ง’  มันสามารถใช้กลั่นยาได้ทว่ามวลเนื้อของมันแข็งราวกับโลหะอย่างหนึ่ง  ลืมไปได้เลยว่าจะใช้ฟันกัดมันลงไปได้  ต่อให้เปลวไฟธรรมดาทั่วไปก็ยังไม่อาจทำอะไรมันได้

 

เด็กหญิงตัวน้อยไม่สนใจเสียงร้องของเซียวเอี๋ยน  ฟันขาวสะอาดซี่เล็กๆ ของนางกัดลงไปอย่างแรง  ทันใดนั้น...  เสียงชัดๆ อย่างหนึ่งดังขึ้นราวกับภูเขาหินลูกหนึ่งกำลังแตกออก,  ดังก้องไปทั่วห้องกว้างใหญ่แห่งนี้

 

เซียวเอี๋ยนงุนงงขณะมองเห็นรอยแหว่งเล็กๆ บน ‘ผลธาตุทองแข็ง’  กระทั่งยังเห็นรอยฟันตรงบริเวณที่แหว่งไป  หยดน้ำสีทองไหลออกมาจากรอยแหว่งนั้นและหยดลงไปบนพื้นหยกขาวข้างล่าง,  แลดูเจิดจ้าแสบตายิ่ง

 

“แคร๊ง,  แคร๊ง...” 

 

ปากของเด็กหญิงตัวน้อยอมผลธาตุทองแข็งไว้เต็มคำขณะกัดมันออกมา  ฟันของนางเคี้ยวมันซ้ำๆ  ของเหลวสีเหลือง-ทองริ้วหนึ่งกระฉอกออกมาจากมุมปากของนาง  ในที่สุด  มันไหลย้อยไปตามคางของนาง  ผลธาตุทองแข็งซึ่งแข็งราวโลหะอย่างหนึ่งกลับดูเหมือนของขบเคี้ยวทั่วไปในปากของเด็กหญิงตัวน้อยผู้นี้  มันถูกเคี้ยวอย่างง่ายดายจนกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยก่อนที่จะถูกกลืนลงท้องของนางไป

 

สายตาของเซียวเอี๋ยนยังคงงุนงงเซ่อซ่าต่อไปอีกพักใหญ่  ในที่สุด เขาจึงค่อยๆ ได้สติ  เขาจ้องมองของเหลวสีเหลือง-ทองบนมุมปากของแม่หนูน้อยในชุดสีขาวตรงหน้า  รู้สึกปวดหัวใจนักแล้ว  นี่จะมิเป็นการสูญเสียของล้ำค่าหายากเกินไปหน่อยแล้วหรอกหรือ?

 

แม่หนูน้อยในชุดสีขาวใช้หลังมือสีชมพูของนางปาดคราบของเหลวสีเหลือง-ทองตรงมุมปากออกไป  สายตาชำเลืองมองเซียวเอี๋ยนคราหนึ่ง  มีร่องรอยเรียบเฉยบางๆ  อย่างหนึ่งในดวงตากลมโตดำขลับของนาง  ครั้นแล้ว  นางจึงยกผลเพลิงน้ำแข็งของหน่อไม้ฝรั่งในมืออีกข้างหนึ่งขึ้นมา  นางอ้าปากเล็กๆ นั้นและดูเหมือนกำลังคิดที่จะกัดเจ้าสิ่งนี้ลงไปสักคำหนึ่ง

 

การกระทำของแม่หนูน้อยพลันสร้างความตื่นตะลึงแก่เซียวเอี๋ยนจนเขาหวาดกลัวสุดขีด  ผลเพลิงน้ำแข็งของหน่อไม้ฝรั่งเป็นสิ่งที่เขาค้นพบได้ด้วยความยากลำบาก  หากนางกัดลงไป  อีกนานแค่ไหนเขาจึงจะพบผลที่สองได้?

 

“อย่ากินมัน!”  เซียวเอี๋ยนร้องออกไปอีกครั้งหนึ่ง  เซียวเอี๋ยนไม่อาจถือสากับลักษณะประหลาดของแม่หนูน้อยตรงหน้าได้  เขารีบยื่นมือออกไปและคว้าผลเพลิงน้ำแข็งของหน่อไม้ฝรั่ง

 

มือของเขาเพิ่งยื่นออกไปเมื่อมือเล็กๆ ของแม่หนูน้อยที่ยังถือผลธาตุทองแข็งอยู่พลันยื่นออกมาอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ  ในที่สุด  นางยื่นนิ้วเล็กๆ สีขาวผ่องราวหิมะออกมาสองนิ้วและคีบฝ่ามือของเซียวเอี๋ยนเอาไว้เบาๆ

 

แม้การกระทำของแม่หนูน้อยผู้นี้ค่อนข้างนุ่มนวลและว่องไว  สีหน้าของเซียวเอี๋ยนกลับพลันแปรเปลี่ยนเมื่อนิ้วทั้งสองนั้นคีบลงบนฝ่ามือของเขา  เขาพยายามดึงมือของตนออกสุดแรง  ทว่ามันไม่ทำให้แม่หนูน้อยผู้นี้ขยับมือได้แม้เพียงน้อย  ทันใดนั้น  ความตกใจก็ได้แต่แผ่ซ่านขึ้นมาบนใบหน้าของเขาแล้ว  นี่...  แม่หนูตัวเล็กผู้นี้เป็นสัตว์ประหลาดจำพวกใดกันแน่?  นางกลับมีพลังที่แม้แต่เต๋าหวังผู้หนึ่งไม่มีตั้งแต่อายุยังน้อยปานนี้  นี่... ความคิดหนึ่งหมุนวนขึ้นมาอย่างปัจจุบันทันด่วนอยู่ในหัวใจของเขาขณะรู้สึกว่าแผ่นหลังของตนเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ

 

ปากเล็กๆ จิ้มลิ้มของแม่หนูตัวน้อยในชุดสีขาวขยับเล็กน้อยหลังจากที่คีบฝ่ามือของเซียวเอี๋ยนไว้  เสียงแหลมเล็กอ่อนเยาว์ของแม่หนูตัวน้อยแฝงไว้ด้วยความเฉยเมยชนิดหนึ่งดังขึ้นในห้อง  เซียวเอี๋ยนไม่ทราบว่าเขาทำพลาดอะไร  ทว่าเขารู้สึกว่าเสียงเยาว์วัยสายนั้นแฝงไว้ด้วยรังสีสังหารบางส่วน...

 

“เจ้าคิดจะแย่งของของข้าหรือ?”

Comment

Comment:

Tweet

ขอบคุณครับ

ชอบกินสมุนไพรแบบในฉบับการ์ตูนเลย

#1 By ตี๋ on 2017-10-07 22:43