เสียงของนางเยาว์วัยนักและนางก็มีรูปร่างหน้าตาน่ารัก  อย่างไรก็ตาม  รัศมีประหลาดที่กำจายออกมาจากแม่หนูน้อยในชุดสีขาวผู้นี้ส่งผลให้จิตใจของเซียวเอี๋ยนเคร่งเครียดขึ้นมา

 

เขาสบกับนัยน์ตากลมโตดำขลับของนาง  ครู่ต่อมา  เขาหัวเราะแห้ง  “เด็กน้อย  ของสิ่งนี้รสชาติแย่มาก  เหตุใดเจ้าไม่มอบมันให้แก่ข้า”

 

“ข้าต้องกินพวกมันหากข้าต้องการจะโตเร็วๆ!”  แม่หนูน้อยกล่าวเรียบๆ

 

“เจ้าจะเติบโตขึ้นก็ต้องอาศัยเวลา  ทำเช่นนี้  ก็เหมือนกับเจ้ากำลังคิดดึงหน่อไม้ขึ้นมาเพื่อช่วยให้มันงอกเร็วขึ้น  ทว่าไม่มีประโยชน์อันใด”  ใบหน้าของเซียวเอี๋ยนสงบ  ทว่าภายในหัวใจกลับเริ่มว้าวุ่น  แม่หนูน้อยประหลาดผู้นี้กินสมุนไพรหายากไปแล้วอย่างหนึ่งและเขาก็เป็นเพียงคนเดียวที่เพิ่งเข้ามายังคลังเก็บวัตถุดิบสมุนไพรแห่งนี้  เขาอาจจะเกิดปัญหาบางอย่างหากผู้เฒ่าห่าวจะตรวจสอบเรื่องราวเพียงคร่าวๆ

 

“เวลาไม่มีผลต่อข้า!”  ใบหน้าของแม่หนูน้อยเคร่งขรึมลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเอี๋ยน  นางใช้น้ำเสียงนุ่มๆ ของตนพูดออกมาเสียงดัง

 

“โอ สวรรค์!”  เซียวเอี๋ยนแตะหน้าผากของตนอย่างหมดเรี่ยวแรงขณะรู้สึกถึงความปวดหัวที่แล่นแปลบขึ้นมา  แม่หนูน้อยประหลาดผู้นี้โผล่ออกมาจากที่ใดกัน?  ไม่เพียงพลังของนางจะมากมายมหาศาลจนเข้าขั้นน่าสะพรึงกลัว  ทว่าคำพูดของนางก็ค่อนข้างประหลาดไม่น้อย  หากนางเป็นเพียงเด็กผู้หญิงทั่วไป  เซียวเอี๋ยนคงบังคับฉกผลเพลิงน้ำแข็งของหน่อไม้ฝรั่งมา  ต่อให้เขาต้องทนถูกประณามว่าเป็นคนรังแกเด็กหญิงตัวเล็กๆ ผู้หนึ่งก็ตาม  แต่ทว่า  เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงพลังที่น่าสะพรึงกลัวในตัวของแม่หนูน้อยผู้นี้  เขาก็ได้แต่เก็บงำความคิดนี้เอาไว้แต่โดยดี  เขารู้ดีว่าหากนางโมโหขึ้นมา,  ด้วยพลังในตัวชองเด็กหญิงตัวน้อยผู้นี้,  ผู้ทำให้เขาไม่อาจขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวได้ด้วยเพียงแค่นิ้วสองนิ้วเมื่อครู่,  เรื่องราวคงไม่จบลงด้วยดีเป็นแน่

 

“ผู้เฒ่าห่าวจะต้องมาเอาเรื่องกับเจ้าเป็นแน่หากเจ้ากินสมุนไพรที่นี่”  เซียวเอี๋ยนหัวเราะขื่นและกล่าว

 

“ตาเฒ่าผู้นั้นหรือ?  ข้าไม่กลัว  ต่อให้เขารู้,  เขาก็ไม่กล้ามาทำอะไรข้าหรอก!”  แม่หนูน้อยทำเสียงขึ้นจมูกขณะกลอกตาคู่นั้นอย่างน่ารัก

 

ดวงตาของเซียวเอี๋ยนกระตุกวูบ  หัวใจของเขาก็เริ่มสะท้านขึ้นมา  แม่หนูน้อยผู้นี้ช่างวางโตและดื้อนัก  นางจะเป็นหลานของผู้เฒ่าระดับสูงท่านใดท่านหนึ่งในโรงเรียนส่วนในนี้หรือไม่?  อย่างไรก็ตาม  ฐานะของผู้เฒ่าทั้งหลายในโรงเรียนล้วนเท่าเทียมกัน  หากลูกหลานของพวกเขากระทำผิด,  ไม่มีผู้ใดกล้าออกหน้ากับผู้เฒ่าท่านอื่นๆ ในเรื่องจำพวกนี้เป็นแน่  จะเป็นไปได้หรือไม่ว่าแม่หนูน้อยในชุดสีขาวผู้นี้จะเป็นหลานของผู้เฒ่าที่หนึ่งซึ่งยังไม่เคยปรากฏตัว  หรือจะเป็นหลานของอาจารย์ใหญ่ผู้ลึกลับกัน?

 

“วันนี้อารมณ์ของข้าค่อนข้างดี  เพราะฉะนั้นข้าจะไม่ตีเจ้า  เจ้าควรจะรีบไปเสียดีๆ  อย่ามากวนใจข้าอีก”  แม่หนูน้อยกัดผลธาตุทองแข็งลงไปอีกคำหนึ่ง  นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอู้อี้ขณะเคี้ยวเต็มปาก  นางกลืนน้ำสีเหลือง-ทองลงไปอีกคำโต  อย่างไรก็ตาม  นางขมวดคิ้วเล็กน้อยและบ่น “รสชาติของมันช่างแย่จริงๆ”

 

เซียวเอี๋ยนอับจนหนทางได้แต่พูดไม่ออกเมื่อเขาได้ยินเสียงบ่นของนางจากด้านข้าง  หากนักแปรธาตุผู้อื่นได้มาเห็นนางกำลังทำลายวัตถุดิบหายากอย่างหนึ่งและยังบ่นว่ารสชาดของมันแย่  พวกเขาคงต้องโมโหจนควันพ่นออกมาทางจมูกแล้วกระมัง?

 

เซียวเอี๋ยนได้แต่ส่ายศีรษะ  เขากำลังจะพูดอะไรออกมาเมื่อเอะใจได้บางอย่าง  รอยยิ้มอ่อนโยนที่สุดลอยขึ้นมาบนใบหน้าของเขาขณะนั่งยองๆ ลงไปและเอ่ยอย่างอ่อนโยน  “น้องสาวตัวน้อย  วัตถุดิบสมุนไพรเหล่านี้รสชาดแย่มากเลย  ใช่หรือไม่?”

 

ปากของเขาคุยออกไป  ในใจแอบเยาะอยู่เงียบๆ  วัตถุดิบสมุนไพรเหล่านี้เต็มไปด้วยพลังงานซึ่งมีคุณสมบัติเป็นยาอันบริสุทธิ์  รสชาติของพวกมันย่อมไม่ดีแน่หากกินมันตรงๆ

 

“อ่าฮ่า  มันแย่มาก!”  แม่หนูน้อยชุดขาวพยักเพยิดศีรษะน้อยๆ ของนางทันทีอย่างเห็นด้วยเมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเอี๋ยน  แม้ท่าทางของนางจะดูเฉยเมยจนผิดปกติจากคนทั่วไป  ดูเหมือนนางก็ไม่แตกต่างจากเด็กหญิงทั่วไปผู้หนึ่ง

 

“หากรสชาติของมันไม่ดี  เจ้าจะช่วยคืนผลไม้ผลนี้ให้แก่พี่ชายได้หรือไม่?  ข้าจะหาของดีๆ มาเลี้ยงเจ้าแทน”  เซียวเอี๋ยนยิ้มและเสนอแนะ  รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาช่างดูราวกับลุงแปลกหน้าผู้หนึ่งซึ่งกำลังหลอกเด็กหญิงตัวน้อยผู้หนึ่งแล้ว

 

“ไม่!  รสชาติของมันอาจจะแย่  ทว่าของที่เจ้าจะเลี้ยงข้าจะมีพลังงานมากมายอยู่ในนั้นเหมือนกันหรือ?”  แม่หนูน้อยเริ่มระวังตัวขึ้นมาในขณะที่นางส่ายศีรษะเมื่อได้ยินเซียวเอี๋ยนต้องการให้นางส่งมอบผลเพลิงน้ำแข็งของหน่อไม้ฝรั่งออกไป

 

รอยยิ้มของเซียวเอี๋ยนชะงักค้างแล้ว  วัตถุดิบเหล่านี้ล้วนถือกำเนิดขึ้นมาจากการสั่งสมพลังงานในธรรมชาติ  ของทั่วไปจะมีพลังงานที่มากมายเช่นนี้ได้อย่างไร?  อย่างไรก็ตาม  เมื่อได้ยินความหมายในคำพูดของนาง,  ดูเหมือนว่านางกำลังกินสมุนไพรหายากเหล่านี้เพื่อพลังงานบริสุทธิ์ภายในสมุนไพรเหล่านั้น  สิ่งที่ทำให้เซียวเอี๋ยนรู้สึกประหลาดใจเป็นอันมากก็คือร่างกายของแม่หนูน้อยตรงหน้าเขาผู้นี้กลับสามารถทนทานกับฤทธิ์ทำลายจากพลังงานในวัตถุดิบสมุนไพรที่ยังไม่ถูกกลั่นเหล่านี้ได้  ทั้งหมดนี้  พวกมันอาจจะสั่งสมพลังงานอันบริสุทธิ์เอาไว้ก็จริง,  ทว่าพลังงานเหล่านั้นยังรุนแรงกว่ายากลั่นเม็ดหนึ่งมาก  เซียวเอี๋ยนมีความสงสัยบางอย่างในใจ  ทว่าหลังจากครุ่นคิดถึงการกระทำประหลาดผิดปกติของแม่หนูน้อยตรงหน้าแล้ว  เขาลอบพยักหน้า  ดูเหมือนว่าแม่หนูน้อยตรงหน้าผู้นี้คงไม่ธรรมดาเป็นแน่

 

เซียวเอี๋ยนถูศีรษะขณะกำลังรู้สึกยุ่งยากใจอยู่ครู่ใหญ่  เขาพูดขึ้นด้วยท่าทางค้นหา  “ทำไมข้าไม่ช่วยเจ้ากลั่นวัตถุดิบสมุนไพรที่เจ้าต้องการจะกินและเปลี่ยนพวกมันให้เป็นของอร่อยขึ้น?  นี่ต้องดีกว่าการกินสมุนไพรดิบๆ เป็นแน่”

 

“กลั่นมัน?”  ปากที่กำลังเคี้ยวตุ้ยๆ ของแม่หนูน้อยชะงักลงบ้าง  ดวงตากลมโตของนางก็เริ่มเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย  “เจ้าเป็นนักแปรธาตุหรือ?”

 

เซียวเอี๋ยนคิดอยู่ในใจว่าท่าทางเช่นนี้น่าจะได้ผลเมื่อเห็นสีหน้าของแม่หนูน้อย  เขารีบพยักหน้าและกล่าว  “หากเจ้ายอมคืนผลเพลิงน้ำแข็งของหน่อไม้ฝรั่งนี้มาให้ข้า  ข้าจะช่วยเจ้ากลั่นสมุนไพรต่างๆ ที่เจ้าอยากกินจนพวกมันอร่อยขึ้น  เจ้าจะว่าอย่างไร?”  การกลั่นยาเป็นงานที่ยุ่งยากนักหนา  ทว่าก็ไม่ลำบากจนเกินไปหากเป็นเพียงการกลั่นสมุนไพรอย่างหนึ่งจนมันกลายเป็นเย่าหวันและแอบเติมสมุนไพรบางอย่างลงไปเพื่อให้มันมีรสชาดที่ดีขึ้น

(เย่าหวัน = ตันหวัน)

 

อย่างไรก็ตาม  เย่าหวันพวกนี้,  หากใช้สมุนไพรเพียงชนิดเดียวกลั่นมันขึ้นมาย่อมไม่อาจขจัดฤทธิ์ยาที่รุนแรงตามธรรมชาติของมันได้  ยิ่งไปกว่านั้น  ฤทธิ์ของวัตถุดิบเดี่ยวๆ ก็ไม่มีประโยชน์นัก  ดังนั้น  จึงไม่ค่อยมีใครยอมเสียวัตถุดิบอย่างหนึ่งเพื่อกลั่นมันเป็นเย่าหวันที่ไม่อาจนับว่าเป็นยากลั่นได้

 

แม่หนูน้อยลังเลเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนี้  นางจ้องมองผลเพลิงน้ำแข็งของหน่อไม้ฝรั่งที่ดูน่าอร่อยเหลือเกินในมือ  หลังจากลังเลอยู่ครู่ใหญ่  ในที่สุดนางจึงพยักหน้าอย่างไม่ค่อยเต็มใจนักและส่งมันให้แก่เซียวเอี๋ยน  นางทำหน้าบูดบึ้งปวดใจขณะกล่าว  “อย่างไรก็ตาม  หากยาที่เจ้ากลั่นไม่อร่อย  ไม่เพียงแต่ข้าจะแย่งมันคืนมา  ข้ายังจะกินเจ้าด้วย!”

 

“กินข้า?  ด้วยปากเล็กๆ ของเจ้าเนี่ยนะ?”  เซียวเอี๋ยนหัวเราะในใจ  เขารีบรับผลเพลิงน้ำแข็งของหน่อไม้ฝรั่งมาก่อนที่จะเก็บมันเข้าไปในแหวนเก็บของ  กลัวว่าแม่หนูน้อยซึ่งไม่ทราบที่มาผู้นี้จะเสียดายกับการตัดสินใจของนาง

 

“เจ้าเอาของไปแล้ว  รีบๆ ช่วยข้ากลั่นมันเร็วเข้า”  แม่หนูน้อยยื่นผลธาตุทองแข็งในมือที่นางกัดไปแล้วสองคำให้แก่เซียวเอี๋ยนขณะพูดเสียงแหลม

 

“ฮี่ๆ  ไม่ต้องรีบร้อนไป  พวกเราออกไปก่อน  ข้าได้ผลเพลิงน้ำแข็งของหน่อไม้ฝรั่งมาแล้วและจำเป็นต้องไปขึ้นบัญชีกับผู้เฒ่าห่าว”  เซียวเอี๋ยนกล่าวพร้อมยิ้มแย้ม  ครั้นแล้ว  เขาเดินนำออกจากคลังเก็บสมุนไพรไป  เขาต้องการที่จะพาแม่หนูตัวน้อยผู้นี้ไปพบผู้เฒ่าห่าวและบอกเล่าถึงเหตุการณ์ต่างๆ  ไม่เช่นนั้น  หากผู้เฒ่าท่านนั้นมาตำหนิกับการกินผลธาตุทองแข็งกับเขาเข้า  เซียวเอี๋ยนคงต้องเสียหายมากมายแล้ว

 

“ทำไมจะต้องไปขึ้นบัญชีกับตาเฒ่าผู้นั้น”  เด็กหญิงตัวน้อยบ่นพึมพำ  นางไม่แสดงความกังวลแม้แต่น้อยขณะคว้าผลธาตุทองและเดินตามเซียวเอี๋ยนไป

 

เซียวเอี๋ยนถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อเขาได้ยินเสียงฝีเท้าที่เดินตามมาด้านหลัง  เขารีบเดินออกไปจากคลังเก็บสมุนไพรและแตะหยกขาวเข้ากับกำแพง  เมื่อเขาเห็นม่านพลังปรากฏกลับขึ้นมาอีกครา  ใบหน้าของเขาจึงยิ้มขึ้นมาราวกับได้ปลดภาระอันหนักหน่วงลง

 

“ม่านพลังไม่ได้เรื่องพวกนี้ไม่มีประโยชน์สักนิด  มันก็แค่เครื่องตกแต่งในยามที่ถูกกระตุ้นออกมา”  แม่หนูน้อยที่อยู่ข้างเขาทำปากเสียงดัง  มืออ่อนนุ่มขาวผ่องราวกับโปร่งแสงของนางผลักเข้าไปในม่านพลังงาน  มันยุบเข้าไปสองสามรอบและดูเหมือนจะไม่ต้านทานความเคลื่อนไหวของนางเลย

 

เซียวเอี๋ยนอ้าปากและจ้องมองการกระทำของแม่หนูน้อยผู้นี้  ความงุนงงปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา  ม่านพลังชุดนี้เป็นเพียงเครื่องตกแต่งอย่างหนึ่งจริงๆ หรือ?  เขาคิดเช่นนี้อยู่ในใจจึงยื่นมือออกไปและแหย่เข้าไปในม่านพลัง  อย่างไรก็ตาม  เมื่อมือของเขาแตะถูกม่านแสงทรงกลมนั้น  มันดูราวกับกำลังแตะถูกโลหะอย่างหนึ่ง  เขาแทงนิ้วแรงลงไปอีกหน่อยและนิ้วของเขาก็รู้สึกเจ็บขึ้นมาเล็กน้อย  ทว่าเขาไม่อาจทะลวงมันเข้าไปได้แม้แต่น้อย  ม่านพลังชุดนี้มีพลังป้องกันที่น่าสะพรึงกลัวโดยแท้... แต่ทว่า...  แม่หนูน้อยผู้นี้กลับเห็นว่ามันไร้ประโยชน์ได้อย่างไร?

 

“ฮี่ๆ  เจ้าโง่”  แม่หนูน้อยข้างกายจ้องมองการกระทำของเซียวเอี๋ยนและพลันหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น  เสียงหัวเราะใสเยาว์วัยของนางดังสะท้อนออกไปตามทางเดินไม่หยุดหย่อน

 

เซียวเอี๋ยนหดนิ้วลงอย่างเขินอาย  เขากำลังจะพูดอะไรออกมาเมื่อแม่หนูน้อยในชุดขาวทำเสียงขึ้นจมูก  นางหมุนตัวด้วยท่าทางเอาแต่ใจและสาวเท้าก้าวยาวไปยังทางออก  ทิ้งศีรษะด้านหลังเอาไว้ให้เซียวเอี๋ยน

 

“แม่หนูน้อย...  นางเป็นตัวประหลาดจำพวกไหนกันแน่นะ?”  เซียวเอี๋ยนพูดไม่ออกขณะจ้องมองแผ่นหลังของเด็กหญิงตัวน้อย  หัวใจก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอับจนหนทางขึ้นมาขณะทอดถอนใจ

...

ผู้เฒ่าห่าวยงคงฝังตัวอยู่บนโต๊ะตรงหน้าภายในห้องเงียบขณะจดจ่อสายตาอยู่กับเอกสารบนนั้น  เขาไม่เงยหน้าขึ้นขณะยิ้มแย้มกล่าวหลังจากที่ได้ยินเสียงประตูเปิดออกมา  “อะไร?  เซียวเอี๋ยน  เจ้าพบสมุนไพรที่ต้องการแล้วหรือ?”

 

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่คำพูดของเขาดังขึ้น  ผู้เฒ่าห่าวสัมผัสได้ว่ามีบรรยากาศบางอย่างผิดปกติไป  เวลานี้เขาจึงรีบเงยหน้าขึ้นมาและเห็นใบหน้าของเซียวเอี๋ยนซึ่งเต็มไปด้วยความอับจนหนทาง  สายตาของเขาเลื่อนลงไป  ก่อนที่แม่หนูน้อยในชุดสีขาวพร้อมผมยาวสีม่วงอ่อนจะปรากฏสู่สายตา

 

ผู้เฒ่าห่าวกระพริบตาสูงวัยคู่นั้นปริบๆ และจ้องมองแม่หนูน้อยชุดขาว  ครู่ต่อมา  เขาได้สติและพลันกระโจนขึ้นจากเก้าอี้  เขาเอ่ยขึ้นอย่างโกรธเกรี้ยว  “ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่อีกแล้ว?”  เมื่อสายตาของเขามองเห็นผลธาตุทองแข็งในมือของแม่หนูน้อยซึ่งมีรอยฟันสองคำแล้ว  ดวงตาโกรธเกรี้ยวก็พลันเบิกกว้าง  “เจ้าคิดว่าสถานที่ของข้าแห่งนี้เป็นภัตตาคารหรืออย่างไร  จึงเข้ามาในนี้เป็นประจำเพื่อกินอาหารอย่างฟุ่มเฟือย?  หากเจ้าต้องการสมุนไพร  เจ้าไม่รู้จักเข้าไปในภูเขาลึกเพื่อค้นหามันหรือ?”

 

“ออกไปหาเองยุ่งยากนัก  ที่นี่มีของพร้อมกินอยู่แล้ว  เหตุใดข้าจะกินพวกมันไม่ได้?  ตาเฒ่า  เจ้าช่างพูดจาไร้สาระเสียจริง  หากเจ้ายังเอาแต่บ่นเช่นนี้  ระวังข้าจะเตะเจ้าให้”  แม่หนูน้อยใช้สายตาด้านข้างชำเลืองมองผู้เฒ่าห่าว  นางดูเหมือนกำลังยืนยันคำพูดของตนทั้งยังอ้าปากกัดผลธาตุทองแข็งลงไปอีกคำหนึ่ง

 

ผู้เฒ่าห่าวถูกท่าทางวางโตของแม่หนูน้อยผู้นี้ยั่วโมโหจนสองตากลอกไปมา  อย่างไรก็ตาม  ผู้เฒ่าซึ่งเป็นที่นับถือของนักเรียนส่วนในผู้นี้กลับได้แต่กัดฟันอดทนอย่างไม่พอใจ  ดูจากท่าทีของเขาแล้ว  ดูเหมือนเขาจะค่อนข้างหวาดกลัวกับแม่หนูน้อยตรงหน้าผู้นี้

 

“เจ้าควรจะรีบๆ เข้า  เจ้ายังต้องกลั่นอะไรบางอย่างให้ข้า  หากเจ้าขืนชักช้า  ข้าจะเขมือบเจ้าลงท้องไปซะ”  เสียงเล็กๆ ของแม่หนูน้อยเร่งเร้าขณะที่สายตาของนางหันไปทางเซียวเอี๋ยน

 

เซียวเอี๋ยนรู้สึกพ่ายแพ้ให้แก่บุคลิกของแม่หนูน้อยเมื่อเขาเห็นบทสนนาระหว่างคนทั้งสอง  เขายิ้มขื่นออกมาคราหนึ่งขณะก้าวไปเบื้องหน้าก้าวหนึ่งและกล่าว  “ท่านผู้เฒ่าห่าว  ข้าได้ในสิ่งที่ข้าต้องการแล้ว  ท่านโปรดตรวจสอบ  โปรดส่งวัตถุดิบสำหรับยาพลังมังกรให้ข้าสองชุด  ข้าจะช่วยท่านกลั่นมัน”

 

สีหน้าของผู้เฒ่าห่าวค่อยดูดีขึ้นมาเล็กน้อยหลังจากได้ฟังคำพูดของเซียวเอี๋ยน  เขาหยิบสมุนไพรกองใหญ่ออกมาและวางมันลงบนโต๊ะ  เขากล่าวเสียงอ่อน  "เหตุใดเจ้าจึงไปเจอนางได้?  เจ้าไม่เป็นไรนะ?”  ได้ยินความหมายในคำพูดของเขา  ราวกับแม่หนูน้อยผู้นี้จะเหมือนปีศาจชั่วร้ายที่กินผู้คนก็ไม่ปาน  ถึงอย่างไรก็ตาม  ก็เป็นความจริงที่ว่าอีกฝ่ายมักชอบใช้คำพูดจำพวก “เขมือบเจ้าลงท้อง”  เพื่อข่มขู่ผู้คน

 

“ข้าก็ไม่ทราบเช่นกัน”  เซียวเอี๋ยนส่ายศีรษะขณะยิ้มขื่น  เขาเก็บวัตถุดิบต่างๆ บนโต๊ะเรียบร้อยและเล่าเรื่องราวเมื่อครู่คร่าวๆ

 

“เอ่อ...  เจ้าค่อนข้างจะโชคร้ายจริงๆ  อา  ดูแลย่าทวดผู้นี้ให้ดีเชียว  อย่าทำให้นางบ้าขึ้นมา  ไม่เช่นนั้น  จะน่ากลัวมากๆ ทีเดียว”  ผู้เฒ่าห่าวตบบ่าของเซียวเอี๋ยนด้วยความเห็นอกเห็นใจขณะเอ่ย

(ย่าทวด - คนที่ดูแลยาก เอาใจยาก)

 

ทั่วร่างของเซียวเอี๋ยนรู้สึกอึดอัดขึ้นมาเพราะท่าทางของผู้เฒ่าห่าว  เขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกมา  “นางเป็นคนเช่นใดกันแน่?”

 

“คนหรือ?  ใครบอกว่านางเป็นมนุษย์?”  ผู้เฒ่าห่าวกลอกตา  เบ้ปากและตอบ

 

“นาง... นางไม่ใช่มนุษย์?”  เซียวเอี๋ยนสะดุ้งเล็กน้อย  หน้าผากของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นเยือกขณะส่งเสียงออกมา

Comment

Comment:

Tweet

555555+ เดี๋ยวหวดเลย ............... 

#2 By เฒ่าทารก on 2017-10-07 23:06

ขอบคุณครับ

ย่าทวด - คนที่ดูแลยาก เอาใจยาก

แล้ว เฒ่าทารก - ?????????

#1 By ตี๋ on 2017-10-07 22:49